دیروز تو صف نونوایی چشمم به یه دختر کوچولو افتاد که صورتش رو چسبونده بود به شیشه ی ویترین مغازه بغلی .

بهش گفتم : هیچ میدونی تو قشنگ ترین موجودی هستی که من تا حالا دیدم ؟ .

نیگام کرد و با اشاره ی سر گفت : اوهوم .

گفتم : خوب قشنگ من بگو چنتا دوست داری ؟

گفت : دوتا .

گفتم : دوتا !!!چقد زیاد . خوب اسماشون چیه ؟

گفت : مامان و بابا .....

پی نوشت۱ : سکانسی از فیلم پری .

پی نوشت۲ : مامان و بابا خیلی دوست میشه . میدونستید ؟

پی نوشت۳ : آبان ۸۴ بود واسه دید تئاتری رفته بودم مجتمع فرهنگی قبل شروع کارگردان کار این شعر
رو خواند و فوت نوچهر آتشی رو تسلیت گفت این شعر و شنیدنش تو اون حس و حال خیلی تآثیر گذار بود برای من واسه همین چند مدت بعد (سال۸۵) که وبلاگ رو ثبت کردم شد فراقی (این هم توضیح برای دوستی که فراقی ایجاد سوال کرده بود براش)

فراقی

سپیده که سر بزند
نخستین روز روزهای بی تو
آغاز می شود
آفتاب سرگشته وپرسان
تا مرا کنار کدام سنگ
تنها باید به تماشای سوسنی نوزاد
به نخستین دره سرگشتی هام
در اندیشه تو ام
که زنبقی به جگر می پروری
و نسترنی به گریبان
که انگشت اشاره ات
به تهدید بازیگوشانه
منقار می زند به هوا
و فضا را
سیراب می کند از شبنم و گیاه
سپیده که سر بزند خواهی دید
که نیست به نظر گاه تو آن سدر فرتوتی که هر بامداد
گنجشکان بر شاخساران معطرش به ترنم
آخرین ستارگان کهکشان شیری را
تا خوابگاه آفتابیشان
بدرقه می کردند
سپیده که سر بزند
نخستین روز روزهای بی مرا
آغاز خواهی کرد
مثل گل سرخ تنهایی
آه خواهی کشید
به پروانه ها خواهی اندیشید
و به شاخه سدری
که سایه نینداخته بر آستانه ات

 

کنار این پنجره

یک قوری قشنگ نشانده ام

داغ از برگ دم کشیده ی چای

و همینطور

دو استکان خالی

تا برسی لبریز شده ام

از حس قشنگ هم نشینی ات

مثل استکان ها

که حالا لبریز چای معطر اند

پی نوشت ۱: کجاست آنکه بیاید مرا دهد تسکین

پی نوشت ۲ :یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پی نوشت۳:

“صفر را بستند ”

تا ما به بیرون زنگ نزنیم

از شما چه پنهان

ما از درون زنگ زدیم!